గుండెపావురం (నాలుగవ కవిత అతివ-అంతర్మధనం )

(అపాత్రదానంగా మిగిలిన మహిళ జీవన్మరణ స్మరణం )
ఎంత చిత్రమైనదీ జీవితం ?
అంతలోనే ఆశ! ఇంకోద్దిసేపటికే నిరాశ!!

ఆశ, నిరాశల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతూ
మునగలేక తేలలేక
త్రిశంకు స్వర్గంలా మారిన జీవితంతో
ఎన్నాళ్ళీ సహవాసం ?

ఆనందాన్ని పంచుకోవాలన్నప్పుడు
తోడు దొరకదు
విషాదాన్ని దాచుకోవాలన్నా
వీలు వుండదు

పదిమందిలో వున్నా
మోయలేని ఒంటరితనం ....

ఒంటరిగా వుంటే
జీవన స్మృతుల గుస గుసలు
గలగల రాలిపోతున్న గాజు పెంకుల్లా మారి
గుండె పావురానికి గుచ్చు కున్నాయి

అంపశయ్య పైన భీష్ముడిలా
ఆలోచనల ముళ్ళ పైన వుండే మనసుకు
చని పోదామన్నా బాధ్యతా బంధాలు బిగుస్తున్నై
బిగుస్తున్న కొద్దీ
మనసు చచ్చి పోతుంది

కాని ................
ఏం చేయను ?
వ్యర్తమైన శరీరం ఇంకా బతికే వుంది కదా...?

గుండె పావురం (నాలుగవ కవిత .అతివ-అంతర్మధనం )

(అపాత్రదానంగా మిగిలిన మహిళ జీవన్మరణ స్మరణం )

ఎంత చిత్రమైన దీ జీవితం?
అంతలోనే ఆశ! ఇంకోద్దిసేపటికే నిరాశ!!

ఆశ నిరాశల మధ్య కొట్టుమిట్టాడుతూ
మునగలేక తేలలేక
త్రిశంకు స్వర్గంలా మారిన జీవనంతో
ఎన్నాళ్ళు సహవాసం?

ఆనందాన్ని పంచుకోవాలన్నప్పుడు
తోడు దొరకదు
విషాదాన్ని దాచుకోవాలన్నా
వీలు పడదు

పదిమందిలో వున్నా
మోయలేని ఒంటరితనం .......
ఒంటరిగా వుంటే .......
జీవనస్మ్రుతుల గుసగుసలు
గల గల రాలిపోతున్న గాజు పెంకుల్లా మారి
గుండె పావురానికి గుచ్చుతున్నవి

అంపశయ్య పై భీష్ముడిలా
ఆలోచనల ముళ్ళ పై వుండే మనసుకు
చనిపోదామన్నా బాధ్యతా బంధాలు

బిగుసుకు పోతున్నవి

బిగిసుకుంటున్న కొద్దీ

మనసు చచ్చిpothunnadi

కాని

emcheyanu?

vyarthamaina శరీరం ఇంకా

brathike

సుమంగళి (మూడవ కవిత .అతివ -అంతర్మధనం)

(సమాజంలో పరువు కోసం భర్త పెట్టే బాధలని భరిస్తున్న పడతి ఆక్రోశం )

వివాహ బంధమంటే
ఆత్మవంచన ముసుగులో
అభిమానపు అపహాస్యం

నూరేళ్ళ నడకకు
అడుగడుగునా స్పీడ్ బ్రేకర్లు

మూడుముళ్ల జీవితానికి
నలుగుతున్న అనుబంధం

కన్న ప్రేమ రుణానికి
కాలుతున్న మానవత్వం

సుమంగళి గ మిగలాలంటే
నడుస్తున్న నిప్పుల కుంపటి

సంస్కరించాలంటే .......................

అణువణువున జీర్ణించుకున్న
సాంప్రదాయపు చితిమంటలలో
నిత్యాహుతిగా వెలుగుతూ
అనునిత్యం కాలిపోతూ కూడా
కరిగిపోతున్న బంధాన్ని కాపాడుకుంటూ

ప్రేమ,సహనం.అనే ముళ్ళకిరీటం తో
రక్తసిక్తమైన మనసుతో
రగిలిపోతూ కూడా

ఆనందాన్ని, సంతృప్తిని
అతికష్టంగా నటిస్తూ
మగడు ఆడిస్తున్న సంసార రంగస్థలి పై
ఎన్నిరోజులీ సుమంగళి నాటకం...?

ఆత్మవంచన (అతివ-అంతర్మధనం ,రెండవ కవిత )

(వరకట్నపు కోరలలో చిక్కుకున్న అతివ ఆక్రోశం )

కాలకన్య కౌగిలి లో
కాళరాత్రి నిదురిస్తున్న వేళ
కనురెప్పల మాటున
కన్నీటిని దాచుకుని
కుమిలిపోతూ,క్రుంగిపోతూ
ఎన్నాళ్ళుఈ జీవనయానం ?
ఆప్యాయతల మేలిముసుగులో
నిరంకుశపు నీలిజాడలు
అంతస్తుల పరదాలలో
అభిజాత్యపు పడగనీడలు

అనుబంధాల అడకత్తెరలో
అస్తిత్వపు చావుకేకలు
అంతులేని జీవిత సంద్రంలో
నిరంతర ఆటుపోటులు

బాధలని భరిస్తూ
బంధాలని మననం చేస్తూ
మనసు చంపుకుని
మమతల రంగు పులుముకొని
ఎన్నాళ్ళు ఆత్మ వంచన?
ఎన్నాళ్ళు ఈ నిరంతర వేదన .....?

సగటు స్త్రీ రూపం !(మొదటి కవిత -అతివ -అంతర్మధనం)

జీవన సమర ప్రాంగణంలో
అను నిత్యం సంగ్రామం
భళ్ళుమని పగిలిన విస్పోటం
రెక్కలు తెగిన పక్షి అరుపు
కోరలు చాచిన మిన్నాగు బుస బుసలు
కరడు కట్టిన మానవత్వం
అంచనాకందని భీభత్సం
భయానకం, రౌద్రం, రణరంగం
కలగలిసిన క్షతగాత్రం
విర్రవీగిన యవ్వన జ్వలితం
ఇగిరిపోయిన కారుణ్యం
అణచి పెట్టబడిన అభిమానం
విరిగి పోయిన జీవన విపంచి
అశ్రుసిక్తమైన రక్తసింధూరం
ముక్తాయింపు కూడా నోచుకోని కొంగు బంగారం
ప్రత్యక్ష పున్నమ నరకమైన మాతృత్వం
ఆత్మ గౌరవపు గోడలకు
అతుక్కుపోయిన సంప్రదాయం
ముక్కలై రాలిపడే పూర్వ స్మృతులు
ప్రజ్వరిల్లుతున్న సజీవ ఆత్మ దహనం
అసహాయత, ఆవేదన, ఆరాటం
కరిగిపోతున్న విచిత్ర ఆకృతి
వెరసి నిలిచిన మూర్తి
ఇదే కదా నేటి స్త్రీ రూపం ......?