పరాధీన (అతివ-అంతర్మధనం ) ఐదవ కవిత

(భర్త చనిపోయి సోదరుల పంచన చేరిన ఒక అభాగిని ఆవేదన )

గడిచిపోయిన గతంలోకి
భారంగా తొంగి చూస్తె
భావాతీతమైన జ్జ్ఞాపకాల తలుపులు
గభాలున తెరుచు కుంటాయి

గోలు గోలు మంటూ గొడవ చేస్తుంది హృదయం
మసకబారిపోయిన మనసు అద్దంలో
వెలసిపోయిన స్మృతుల దొంతరలు
కదిలిస్తే చాలు గలగలమని కూలిపోతున్నాయి
గతకాలపు వెతలన్ని ముక్కలు ముక్కలుగా కనపడుతున్నాయి

ఆవేదనను. ఆత్మాభిమానాన్ని
ఆలోచనలను అన్ని అణచుకుని
పరాధీనగా బ్రతకాలంటే
భరించలేక పోతున్నాను
ఎన్నాళ్ళు ఈ భావదాస్యం?
ఎంతవరకు ఈ అప్రతిహతపాలన ????